Cees Verhoog

Copyright 2010 Cees Verhoog

Avonturenfoto, IJsland en zo, Tsjechie,Fotografie,contact


Het is noodzaak dat er voldoende brandstof meegenomen kan worden. Een van de nadelen van de Range Rover is het brandstofverbruik. Om een actieradius te krijgen van 500km, moet je zeker twee jerrycans van 20 liter meenemen en bij de laatste pomp vol tanken. Als je echt safe wilt zijn is vier nog beter! De 500km actieradius is nodig, wanneer je een oversteek niet kunt maken en terug moet rijden! Grote stukken slecht wegdek zijn een aanslag op de banden, dus een goed reservewiel is belangrijk. Wegens ruimte gebrek, wordt voor nood een Foam banden reparatie spuitbus meegenomen. Gereedschap mag ook niet ontbreken; (kruiskop) schroevendraaiers, dopsleutel-set, griptang, ijzerdraad, tie wraps etc zijn toch wel basis zaken. Plankje voor onder de krik, kan ‘goud’ zijn als je geen goede ondergrond hebt. Links opnames van aanpassingen aan de auto. Aan de voorzijde zichtbaar de steering guard.


Onderdak

Uitgangspunt is de tent, maar onderweg zal ook gebruik gemaakt worden van hutten en of van de voormalige jeugdherbergen, nu Stay Okay.


Materiaal

Voor de auto gaat mee: Olie, Koelvloeistof,

Gereedschap; steekleutels, dop-sleutelset, griptang, combinatie-tang, ijzerdraad, tie wraps), Luchtpomp en bandenspanningmeter, bandenreparatie-set.


Jerrycans. 20ltr (2x)



Overnachten in IJsland

Eindelijk IJsland (vervolg)


De voorbereiding

Die had ik al in de kerst gestart, door een informatief bezoek bij een LandRover Specialist en wat eigen ideeën kwam ik op de volgende punten:


Bodembescherming, koplampbescherming, sleepogen voor en achter, schokdempers vervangen, algehele technische controle, reserve materiaal en nieuw sleep gereedschap. Een afspraak gemaakt voor de details en in april zou alles uitgevoerd worden.


Op internet de sites over IJsland gelezen, maar nergens vond ik duidelijk hoe goed of slecht de wegen begaanbaar er zijn. Pas op de beurs in Utrecht van IJslandtours sprak ik iemand die me uit eigen ervaring kon vertellen hoe het daar is. Hij stelde me gerust, goed materiaal is het halve werk. En als je met een Landrover op stap gaat, kan het haast niet mis gaan…


De preparatie van de auto duurde lang, veel te lang. Een ongeluk komt nooit alleen en pech achtervolgde me. Het liep uit tot een paar dagen voor de bootreis, dat de auto klaar was. Stress houdt je scherp, maar zo scherp wil ik het niet meer meemaken.


De overtocht.

Via Askja reizen kan je je auto met de rederij Eimskip vanuit Rotterdam laten overvaren en er zelf achteraan vliegen. Dat lijkt luxe, maar mijn overwegingen waren: als je zelf mee gaat  op de boot kost je dat minstens twee dagen varen, en ook weer terug twee dagen. Ik zit niet in het onderwijs dus mijn dagen zijn beperkt. Ook als je via Denemarken of Zweden gaat duurt het lang, ook de km’s die je maakt kosten tijd en geld (de Range loopt toch wel 1 op 6 benzine.) Hoewel een beetje simpel, is de inklaring en de aflevering best wel netjes geregeld. Er was zelfs een mooi printje kant en klaar voor me, waarop stond hoe je van de haven weer met het openbaar vervoer terug bij het Centraal station kon komen!


We hadden de auto volgestouwd met alle zware spullen die we niet direct  nodig zouden hebben de eerste overnachting. Tenten, bergschoenen, proviand, etc. dat scheelt weer straks in het vliegtuig. Vliegen, ik houd er niet van, maar de vlucht was netjes en verzorgd. Ik had mijn GPS mee in het vliegtuig, dat was leuk. Ik kon precies volgen waar we vlogen, hoe hard en hoe hoog, en nadat ik de bestemming Reykjavik had ingevoerd, wist ik ook nog hoe lang het duurde. Je moet wel bij het raampje zitten, maar dat spreekt voor zich.


Eindelijk IJsland

De aankomst in IJsland is niet leuk, in een grauwe omgeving, kaal en ongezellig ligt het internationale vliegveld Keflavik. Vandaar uit gaat er een bus naar Reykjavik, een tocht van ca 40km, door een mistroostig landschap. Ik maar volhouden dat de zon best wel eens schijnt en dat er veel mooiere gebieden zijn dan deze omgeving.

De planning was zodanig dat we na aankomst in IJsland een nacht zonder auto(dus zonder tent etc. ) moeten doorbrengen en dat deden we in de plaatselijke StayOkay (voorheen jeugdherberg). Toch wel spannend ondanks de voorbereiding: zou de Range Rover  aangekomen zijn, en heelhuids? Ik kon mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en op de avondwandeling zijn we naar de Eimskip terminal gelopen. Deze ligt vlakbij de StayOkay, dus een ideale plek. Gelukkig stond de auto daar keurig achter het hek in goede staat op ons te wachten om de volgende ochtend opgehaald te worden.

Na een verdiende nachtrust in het keurige StayOkay de taken verdeeld. Twee man zorgen voor de bagage en twee man gaan de auto ophalen. Dat leverde even een probleem op, omdat de boeking  door een ander persoon gedaan was dan de eigenaar van de auto. Na wat heen en weer gepraat kregen we de papieren en een keurig uitgeprinte routebeschrijving naar het douanekantoor. Daar aangekomen, alles op loopafstand, kwam het enige officiële  gebeuren van de hele reis: bewijzen dat je de autopapieren hebt, tijdelijke invoer vergunning en controle op groene kaart. Alles zeer correct en vriendelijk verlopen. En dan blij  met de auto het terrein af op weg naar ons avontuur.


De route

Vooraf besproken was dat we een globale route zouden volgen met (foto)uitstappen waar we wilden. Het grondplan was om via de beroemde Geysir en Gulfoss richting Hrauneyjar dan dwars door het binnenland naar Akureyri vervolgens oostwaarts naar Mývatn en, Krafla Seydisfjordur  de oostkust volgen en dan langs de zuidkust terug naar Reykjavik. Samen ca. 1500 tot 2000km.  De eerste twee dagen rustig aan gedaan alleen de goede wegen genomen en wennen aan het verkeer. Het is er nauwelijks, maar dat is juist het verraderlijke. Je hebt nauwelijks referentie aan andere verkeersdeelnemers en dus ook geen idee of je nu hard rijdt, of niet. Op sommige plaatsen is de weg zelfs gevaarlijk. Er is geen vluchtstrook, en de weg ligt op een dijkje, waardoor je, als je even niet oplet, zo naast de weg ligt en met een beetje pech nog ondersteboven ook.


Inmiddels geacclimatiseerd, besluiten we een route te nemen die afsnijdt en op de kaart staat als onverhard. Nadat we om de Gulfoss waterval zijn heengereden, komen we in het achterland terecht op een redelijke weg die ons de bergen inleidt. Hier komen we ook de eerste echt loslopende schapen tegen, en zelfs een kudde koeien op ons pad. Uit het niets verschijnen ruiters en onderweg stoppen we menigmaal om te genieten van het uitzicht en het maken van foto’s. Geleidelijk wordt  het terrein ruiger en de weg slechter, tot deze tenslotte zomaar verdwijnt.

Dankzij goed kaartlezen en de GPS, komen we weer terug op de route en vervolgen we ons pad. Al meer dan een uur rijden we zonder teken van leven, totdat we opeens twee wandelaars tegenkomen, die we vrolijk gedag zwaaien. Zij liever dan wij, want erg  veel beschutting is er niet en het weer wordt slechter. De weg is waarschijnlijk alleen bedoeld voor het onderhoud van de elektriciteitsmasten die er langs lopen. We komen verder niemand tegen.


Wat bedoeld was als een opwarmer blijkt toch nog een behoorlijk zware rit te worden. De weg wordt steeds slechter en in z’n 2 laag kruipen we over grote rotsblokken en door diepe kuilen en tenslotte belanden we ook bij onze eerste doorsteek. Een bord waarschuwt er voor dat je hier kunt oversteken, maar dat het niet vanzelfsprekend is dat daar waar de sporen lopen, ook de beste plek is…. Na enig overleg besluit Evert poolshoogte te nemen, stroopt zijn broek op en gaat met blote voet in zijn slippers de rivier verkennen gewapend met een pijlstok. Het water blijkt niet veel hoger dan kniehoogte te komen en dus besluiten we met enige spanning de doorwaden uit te voeren. Een gevoel van overwinning overspoelt ons als we trots de overkant hebben gehaald. Al snel volgt een tweede en een derde doorsteek. De derde werd tricky, de bodembescherming bleek geen overbodige luxe en een gevoel dat een auto van 2 ton gaat drijven, is toch wel spannend. Bovendien als je aan de andere kant komt en je moet een steile helling op, die je tijdens een LRCH clubdag  spannend vind, nu echt in de praktijk moet gaan nemen. De tocht die we gepland  hadden voor een paar uur duurt nu reeds ruim vier uur en we zijn er bijna als er weer een rivier overgestoken moet worden. Evert gaat weer voorop en nu wordt het niet alleen erg diep, stroomt het water hard en blijken er op de cruciale plekken kuilen en keien verborgen te zijn. We durven het niet aan. We kunnen niet rekenen op hulp van anderen, deze weg wordt waarschijnlijk zelden gebruikt en zeker vanavond niet meer. Het is inmiddels al na achten. De GPS en kaart raadplegend komen we tot de conclusie dat we beter terug kunnen een via een afslag die we kennelijk over het hoofd gezien hebben alsnog de bewoonde wereld  bereiken. Het slechte weer nodigt niet uit tot een overnachting in de tenten. De weg blijkt zeer slecht, slechts langzaam komen we vooruit. Grote keien en kuilen belemmeren een redelijk tempo. We hebben nu wel genoeg van het voetstaps rijden en krijgen trek. Het is al na 23.00 u en zelfs de lange dag in IJsland wordt het nu donkerder een gaan we de verlichting nodig hebben. Wat ben ik blij dat ik de steering-guard heb aangeschaft, dat rijdt een stuk geruster, zeker als je af en toe een tik tegen het metaal hoort. Toen we de moed hadden opgegeven nog in de bewoond wereld terecht toekomen, vonden we een berghut.


Verder lezen LRCH artikel (deel 3)

Hoofdweg nr1 In beelden steering guard Garmin eTrex venture

IJsland en zo...